Praktyki Drukuj Email

Podobnie jak rzecz się ma z wyznawanymi przez baptystów prawdami wiary, tak i w wypadku praktyk religijnych Kościół Baptystyczny stara się być wierny Pismu Świętemu. Stąd też wszystkie zwyczaje i obrzędy kościelne są odwzorowaniem praktyki Kościoła pierwszych chrześcijan. Aczkolwiek baptyści przywiązują wagę do tego, by formy ich działalności były jak najbardziej atrakcyjne i przystępne dla współczesnego człowieka, to jednak zawsze uważają, aby sposoby ich działania oraz praktykowania ich wiary nie odbiegały od pozostawionego w Biblii przez Chrystusa modelu zachowań.

Prywatne i rodzinne studium Słowa Bożego oraz modlitwa
Każdy człowiek wierzący sam odpowiada przed Bogiem i swoim sumieniem za stan duchowy jaki reprezentuje. Oczywiście zawsze może liczyć na pomoc i wsparcie ze strony innych chrześcijan, w tym szczególnie osób duchownych. Jednakże ostatecznie to on ponosi odpowiedzialność przed Stwórcą i Zbawicielem za postęp lub regres w swoim chrześcijańskim życiu. Dlatego też baptyści z całą mocą podkreślają, iż każdy chrześcijanin winien na co dzień z największą powagą i troską dbać o to, by pogłębiać swoją znajomość Słowa Bożego oraz mieć związek z Bogiem poprzez częstą modlitwę. Zachęca się zatem do codziennego studium Pisma Świętego, dokonywanego w duchu szczerości i pokory, w nastawieniu na przyjęcie zawartych w nim pouczeń. Zaleca się, by lektura ksiąg biblijnych była ubogacona wiedzą czerpaną z opracowań książkowych, naświetlających tło historyczne i duchowe ksiąg natchnionych, pomagających dotrzeć do właściwego sensu prawd przekazanych nam na ich kartach przez Boga. Czytanie Pisma Świętego musi odbywać się także w atmosferze modlitwy i pobożnej refleksji, bowiem Biblia jest księgą, która nie tyle ma zaspokoić naszą ciekawość, lecz uświadomić nam nasze położenie, wskazać na sposób przyjęcia z Jezusowych rąk zbawienia i na sposób życia z Nim. Z kolei modlitwę baptyści traktują jako intymną rozmowę z Bogiem, podczas której przedkładają Mu swoje troski i ciężary, wyznają Mu grzechy, dziękują Mu za Jego opiekę i chwalą Jego wielkość. Ponieważ Kościół Baptystyczny nie uznaje tzw. spowiedzi usznej, bowiem potwierdzenia tej praktyki nie znajduje w Piśmie Świętym, wierzący swoje przewinienia wyznaje bezpośrednio Bogu w prywatnej modlitwie, a jeśli odwraca się od złego postępowania i ma postanowienie poprawy, może być pewny, iż Pan odpuszcza grzechy tym, którzy szczerze opamiętują się. Ponieważ chrześcijanin znajduje przyjemność w czytaniu Biblii i w modlitwie, w naturalny sposób praktykuje te dwie czynności w kręgu swych najbliższych, w kręgu rodzinnym. Wspólna modlitwa oraz wspólne słuchanie Słowa Bożego spajają, umacniają i tworzą pełną miłości i pokoju atmosferę w życiu chrześcijańskiego domu.

Nabożeństwo zboru
Oprócz prowadzenia prywatnego życia religijnego chrześcijanin uczestniczy także w życiu wspólnoty ludzi wierzących, czyli w Kościele, a w szczególności w jego miejscowym wymiarze - w Zborze. Regularnie uczestniczy w spotkaniach religijnych organizowanych przez przywódców Zboru: pastora i innych członków Rady Zboru. Spotkania te noszą nazwę nabożeństw, bowiem mają na celu oddanie czci Bogu. Nabożeństwa odbywają się regularnie w niedziele, która dla baptystów jest dniem świątecznym oraz w niektóre dni tygodnia. Zazwyczaj dwa razy w roku organizuje się specjalne nabożeństwa poświęcone ewangelizacji osób spoza Zboru zainteresowanych poznaniem Dobrej Nowiny. Zazwyczaj na nabożeństwo baptystyczne składają się wymienione poniżej elementy: czytanie i kazanie Słowa Bożego, wspólna modlitwa wiernych, śpiew kościelny oraz sprawowanie obrzędów Chrztu i Wieczerzy Pańskiej czyli Komunii. W zależności od potrzeby wykonuje się także inne obrzędy kościelne, a mianowicie: zaślubiny, modlitwę nad dziećmi, ordynację na urząd pastora oraz pogrzeb chrześcijański. Nabożeństwa odbywają się w budynkach kościelnych zwanych domami zborowymi, w których mieści się kaplica oraz szereg innych pomieszczeń przeznaczonych na różne formy aktywności chrześcijańskiej (sale katechetyczne, sale dla młodzieży, dla zespołów muzycznych i chóru, biblioteka itp.).

Kaplica jako miejsce przeznaczone do odbywania nabożeństw charakteryzuje się w swym wystroju prostotą i skromnością formy, które to cechy znajdują aprobatę w nauce biblijnej. Nie umieszcza się w niej żadnych tzw. świętych obrazów czy figur, święconej wody czy relikwii. W centrum znajduje się kazalnica, co ma wskazywać, iż Słowo Boże - słuchanie Go i przyjmowanie - winno być głównym celem obecności na nabożeństwie. Nadrzędność Słowa Pańskiego podkreśla też umieszczona na stole komunijnym otwarta Biblia. Zawieszony na wprost od wejścia do kaplicy Krzyż jest symbolem chrześcijaństwa jako religii opartej na Ofierze Krzyżowej złożonej przez Jezusa Chrystusa za nasze grzechy. Krzyż pozbawiony jest jednak figury Ukrzyżowanego bowiem zaznacza się w ten sposób, iż Ofiara Kalwarii została w pełni dokonana, Odkupiciel już nie cierpi, ponieważ zmartwychwstał i obecnie króluje w chwale. Obok wspomnianego już stołu komunijnego, na którym odprawia się obrząd Komunii zwanej przez baptystów najczęściej Wieczerzą Pańską, znajduje się chrzcielnica czyli baptysterium - miejsce dokonywania chrztu osób dorosłych przez zanurzenie. Jest to więc stosunkowo dużych rozmiarów basen, do którego podczas obrzędu wstępują dwie osoby: chrzczony i chrzciciel.

Nabożeństwo prowadzi pastor lub inny odpowiednio przygotowany mężczyzna - członek Zboru. Duchowny i współprowadzący nabożeństwo nie używa szat liturgicznych i występuje zazwyczaj w wizytowym garniturze. Zarówno pastor jak i wierni nie wykonują rytualnych gestów, nie żegnają się także znakiem krzyża. Cała ich uwaga ma się bowiem skoncentrować na prawdach Bożych przybliżanych w Słowie Pańskim, w pieśniach kościelnych i w modlitwach oraz świadectwach współbraci.

Kazanie Słowa Bożego
W centrum nabożeństwa baptystycznego znajduje się zawsze czytanie Słowa Bożego oraz kazanie oparte na tym Słowie. Pastor albo inny członek Zboru (w Kościele Baptystycznym kazania mogą wygaszać także osoby nie będące duchownymi jeśli posiadają odpowiednie po temu predyspozycje i zgodę przywódców zboru) wygłasza w oparciu o wybrany fragment Pisma Świętego przemówienie, w którym bądź chce trafić do słuchaczy nie będących jeszcze ludźmi świadomie wierzącymi, bądź chce zachęcić i zmobilizować wierzących w ich chrześcijańskiej pielgrzymce, bądź wreszcie rozszerzyć ich horyzonty myślowe o wiedzę, potrzebną dla radzenia sobie z problemami, jakie pojawiają się na drodze tych, którzy już mają długi staż wiary. Wierni powinni odbierać zwiastowanie kazalne z wielką uwagą, śledzić wywód z Biblią w ręku, znajdując w ten sposób naoczne potwierdzenie, iż treść oracji kazalnej jest opowiadaniem prawd przekazanych przez samego Boga w Piśmie Świętym. Ponadto kazanie jest traktowane jako zachęta, jako prowokacja do dalszego osobistego zgłębiania treści biblijnych oraz oczywiście wprowadzania ich w czyn. Podkreśla się bowiem, iż sama znajomość, nawet wszechstronna, prawd wiary, jeśli nie znajduje potwierdzenia w codziennym, nienagannym życiu, jest bezużyteczna i pusta. Wierzący, który swoją religijność ogranicza do znajomości teologii chrześcijańskiej, a nie realizuje zasad swojego wyznania, jest zgorszeniem dla otoczenia i zaprzecza samej idei chrystianizmu, który ma być praktyczną formą realizacji zaleceń Chrystusa. Baptyści za Biblią powtarzają: "Błogosławieni są ci, którzy słuchają Słowa Bożego i czynią Je".

Wspólna modlitwa wiernych
Zbór złożony z ludzi świadomie wierzących jest rodziną osób połączonych wspólną wiarą i miłością do Boga. Cieszy się ze swojej przynależności do Pana i tą radość manifestuje poprzez społeczne uwielbianie swego Stwórcy i Odkupiciela. Wspólnie przedkłada Mu swoje troski i problemy, modli się za chorych i potrzebujących. Uczestnictwo w publicznej modlitwie Zboru jest tez sposobem na znalezienie zachęty do dalszego wytrwałego życia w wierze, sposobem złożenia świadectwa o żywotności swej wiary. Modlitwa w Zborze Baptystycznym posiada zawsze charakter spontaniczny, to znaczy nie odmawia się modlitw wyuczonych z wyjątkiem modlitwy "Ojcze nasz", która jest modlitwą wzorcową. Pastor zachęca wiernych, by modlili się zgodnie z potrzebą serca. Czyni się to w sposób uporządkowany. Chętni po kolei wznoszą modlitwy w przeznaczonym na to czasie podczas nabożeństwa. Modlitwy kieruje się bezpośrednio do Boga w Trójcy Świętej jedynego. Nie praktykuje się modlitwy do tzw. świętych (w tym także do Marii, Matki Jezusa) ani do innych śmiertelnych ludzi, bowiem uznaje się, iż tylko Bóg jest wszechobecny i wszechwiedzący i może usłyszeć nasze wołania. Ponadto, to tylko Jemu należy się chwała.

Śpiew kościelny
Bóg mówi do nas poprzez swoje Słowo, my zaś odpowiadamy Mu w modlitwie i w pieśniach kościelnych. Śpiew z towarzyszeniem muzyki jest szczególną okazją do wyrażenia uczuć i przeżyć ludzi wierzących. W Zborach Baptystycznych uprawia się różne rodzaje śpiewu i muzyki. Utrwaliła się tradycja śpiewu chóralnego, popularnością cieszy się także muzyka nowoczesna, również w wykonaniu zespołów młodzieżowych. Koncerty chórów, muzyki poważnej oraz muzyki młodzieżowej stanowią też często formę popularyzowania treści wyrastających z orędzia biblijnego i są sposobem na zainteresowanie Ewangelią osób, które dotychczas nie poznały jej piękna.

Nowotestamentowe obrzędy symboliczne, czyli ustanowienia Pańskie
Człowiek często potrzebuje namacalnego i widzialnego dowodu, znaku, by uświadomić sobie istnienie pewnych faktów. Znając tą naszą skłonność Pan Kościoła ustanowił dwa proste obrzędy - opisane w Nowym Testamencie - poprzez które chce nam uświadomić wagę wydarzeń szczególnie doniosłych dla naszego życia duchowego. A zatem obok treści jakie docierają do nas w postaci słyszanej w trakcie kazania czy podczas czytania Słowa Bożego, Bóg przemawia do nas poprzez symboliczne obrzędy, które czasem określa się mianem "widzialnego Słowa Bożego". Baptyści nazywają je zwykle "ustanowieniami Pańskimi" lub - choć znacznie rzadziej - sakramentami.

Chrzest Święty. To obrzęd, w którym człowiek wierzący uczestniczy w chwili wstąpienia do Zboru. Jak z tego wynika, udzielany jest on wyłącznie osobom, które świadomie przyjęły prawdy Ewangelii, odwróciły się od niewłaściwego stylu życia oraz postanowiły przystąpić do Zboru i wieść życie godne chrześcijanina. Nie chrzci się więc dzieci, bowiem nie mogą one spełnić powyższych warunków. Tak tą sprawę traktuje Biblia i taka praktyka istniała w Kościele pierwotnym. Baptyści przestrzegają także biblijnej formy chrztu (stąd też wzięła się ich nazwa pochodząca od słowa baptidzo, co po grecku znaczy: chrzcić) udzielając go poprzez pełne zanurzenie całego człowieka w wodzie i czynią to w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego. Chrzest, który zdaniem baptystów nie posiada żadnych tajemniczych właściwości, jest czynnością symbolizującą całkowite utożsamienie się chrześcijanina z Chrystusem: zanurzenie - symbol zstąpienia razem z Nim do grobu (wyraz rozstania się z dawnym stylem życia), wynurzenie - symbol powstania wraz z Chrystusem z martwych (wstąpienie do nowego życia w łasce).

Wieczerza Pańska, czyli Komunia Święta. Komunia jest przyjmowana przez baptystów zgodnie z nakazem Pana Jezusa pod obiema postaciami: chleba i wina. Obrzęd ten posiada charakter symboliczny, w jego trakcie nie dokonuje się żadna przemiana elementów eucharystycznych. Chleb i wino symbolizują Ciało i Krew Chrystusa wydane za nasze grzechy i dla naszego zbawienia. Wieczerza Święta przypomina nam Ofiarę złożoną na Krzyżu, która jest jedyną podstawą naszego odkupienia. Przypomina nam, że Jezus Chrystus, prawdziwy Bóg i zarazem prawdziwy człowiek, zbawił nas poprzez swoją gorzką mękę i obdarzył nas tym, na co nigdy byśmy sobie nie zasłużyli: dał nam łaskawie życie wieczne.

Inne obrzędy
Ślub chrześcijański. Małżeństwo chrześcijańskie jest instytucją pochodzącą z ustanowienia Bożego i stąd zasługuje na szczególne uszanowanie i ochronę. Baptyści zachęcają aby związki małżeńskie zawierały pary o maksymalnie dużej zgodności poglądów i pragnień. W szczególności, gdy istnieje jedność w sprawach światopoglądu i wiary, jest duża szansa na szczęśliwe pożycie małżonków. Ślub baptystyczny odbywa się podczas uroczystego nabożeństwa. Nowożeńcy składają sobie przyrzeczenie przed pastorem w obecności zgromadzonego Zboru. Ślubują sobie uczucie, miłość, wierność i obecność przy sobie aż do śmierci. Biorą na siebie zobowiązanie prowadzenia opartego na Słowie Bożym życia oraz chrześcijańskiego wychowania dzieci.

Modlitwa nad dziećmi. Baptyści nie chrzczą dzieci podkreślając, iż każdy człowiek musi sam dojrzeć do podjęcia decyzji w sprawie uwierzenia Bogu i przyłączenia się do Kościoła. Jednocześnie starają się stworzyć swojemu potomstwu warunki do takiego dojrzewania i dlatego też od najmłodszych lat wychowują je w atmosferze modlitwy i otwartości na Słowo Boże. Rodzice proszą Pana o to, by dopomógł ich dzieciom podjąć w wieku świadomym postanowienie oddania swego życia Chrystusowi. W niemowlęctwie przynoszą je do Zboru na specjalną uroczystość, by wspólnie z innymi wierzącymi modlić się nad nimi o potrzebne w ich życiu błogosławieństwo i prowadzenie Boże.

Ordynacja pastorska. Każdy zbór musi mieć swoich przewodników i duszpasterzy. Duchowni baptystyczni noszą nazwę pastorów i z zasady są specjalnie przygotowanymi do tej służby absolwentami odpowiednich szkół teologicznych. Kandydat na urząd pastora nie jest zobowiązany do życia w stanie celibatu, dlatego też jest rzeczą naturalną, że duchowny baptystyczny jest żonaty i posiada dzieci. Uroczystość wprowadzenia w posługę duszpasterską określa się mianem ordynacji pastorskiej (odpowiednik święceń kapłańskich) i odbywa się podczas modlitwy poprzez nałożenie rąk innych pastorów. W jego służbie w Zborze wspierają go członkowie demokratycznie wybranej przez wiernych Rady Zboru oraz diakoni, czyli osoby powołane przez Zbór do prowadzenia pracy misyjnej, charytatywnej i wykonywania niektórych obrzędów. Pastorzy żyją z pensji wypłacanej przez Zbór i nie pobierają obowiązkowych opłat za wykonywane przez siebie posługi.

Pogrzeb chrześcijański. Świadomie wierzący chrześcijanin posiada w oparciu o Pismo Święte przekonanie o tym, iż dzięki zasługom Chrystusa ma w sposób pewny życie wieczne. Dlatego też wie, iż w momencie śmierci spotka się ze swoim miłosiernym Zbawicielem, który przyjmie go z otwartymi ramionami i nigdy go nie opuści. Podobnie baptyści wierzą w odniesieniu do zmarłych dzieci, które aczkolwiek nie są wystarczająco dojrzałe, by świadomie uwierzyć w Zbawiciela, to jednak z uwagi na to, że świadomie nie wybrały grzechu są własnością Pana i "do nich należy Królestwo Niebios". Dlatego też pogrzeb wymienionych osób jest podniosłą uroczystością, kiedy przez smutek najbliższych przebija oczekiwanie na spotkanie ze zmarłymi bliskimi u Pana, do którego mamy przywilej należeć dzięki wierze w zbawczą moc Jego Krzyża.

Działalność misyjna
Zbór jest powołany po to, by wyrywać ludzi z kręgu beznadziei, zwątpienia, grzechu i frustracji życiem. Oto jego misja. Dlatego też ludzie wierzący doświadczywszy radości życia w wierze w Jezusa, w naturalny sposób chcą zachęcać innych do pójścia droga, którą sami wybrali. Różne są formy tej aktywności, tak jak wiele jest charakterów i osobowości ludzkich. Ważne by dzielić się swoim doświadczeniem nabytym po spotkaniu Boga, by egoistycznie nie zamykać się na innych z tym bogactwem, którego nie wolno zatrzymywać tylko dla siebie. Bóg chce przyjść do człowieka i w tym dziele posługuje się ludźmi, którzy już Jego bliskości doświadczyli. W ramach zbiorowej akcji misyjnej Zbór przeto organizuje ewangelizacje, koncerty muzyczne, projekcje video-filmów, obozy młodzieżowe, wycieczki dla dzieci. W tej mozaice propozycji każdy winien znaleźć coś dla siebie.

Działalność oświatowo-wychowawcza
Ten rodzaj aktywności Zboru ma na celu pogłębienie wiedzy na tematy religijne, rozszerzenie horyzontów ludzi wierzących także w sprawach niereligijnych (np. społecznych czy kulturalnych) oraz duchowe uformowanie dzieci i młodzieży, by rozwijała się i wyrosła na ludzi pożytecznych dla rodziny, Kościoła i Ojczyzny. W jej ramach mieści się katechizacja, wyniki której są oceniane i - jeśli rodzice wyrażą taką wolę - wpisywane na świadectwa szkół publicznych. Poza wprowadzeniem uczących się w biblijne prawdy wiary ma ona także nauczyć szacunku do świata przyrody, historii ojczystej i państwa. Ma także obudzić pożyteczne zainteresowania. Ważnym elementem omawianej aktywności jest organizowana corocznie przez Zbór akcja wakacyjna. Obok czasu na wypoczynek, relaks i uprawianie sportów, dzieci i młodzież mają okazje rozmawiać i myśleć na tematy wiary. Osobnym terenem działalności oświatowej i wychowawczej jest krzewienie stylu życia polegającego na unikaniu uzależnień od tytoniu, alkoholu i innych niebezpiecznych używek.

Działalność charytatywna i opiekuńcza
Kościół jest przedłużeniem misji Chrystusa, który przyszedł do nas jako Sługa pomagający chorym, cierpiącym, biednym i opuszczonym. Stąd działalność charytatywna i opiekuńcza jest nieodłącznym elementem pracy Zboru. Rada Zboru wraz z pastorem i diakonami czuwa, by ulżyć osobom znajdującym się w szczególnie trudnym położeniu, co odnosi się zarówno do członków Zboru jak i osób z zewnątrz. Obecnie większy nacisk kładzie się na pracę wśród więźniów, osób chorych i w podeszłym wieku.

 

Nabożeństwa

Słowo Prawdy

sp_2014_10.jpg

Kto jest Online

Naszą witrynę przegląda teraz 37 gości 



Odsłon : 362262